തൊള്ളായിരത്തി എണ്പതില് എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്നു ചോദിച്ചാല്... ??
പേര്ഷ്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് ദുബായ് എന്ന വാക്കുണ്ടായ സമയം. ചരമക്കോളത്തില് മക്കളുടെയും മരുമക്കളുടെയും ബ്രാക്കറ്റില് ഗള്ഫ് എന്ന പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട തുടങ്ങിയതും ഗള്ഫുകാരന്റെ കമ്പോളനിലവാരം കുത്തനെ ഉയര്ന്നതും അന്നായിരുന്നു.
നടക്കുമ്പോള് മണ്ണിലിഴയും. ഭൂമിക്കൊരു വിശറി. കുഴലായ് താഴേക്കുവന്ന് കുടപോലെ വീര്ക്കുന്ന ഈ കാല്ക്കുപ്പായത്തില് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ യൗവനം മുഴുവന് കയറിയിറങ്ങി. 'ബെല്ബോട്ടം' ഒരു താരമായിരുന്നു.കേരളത്തിന്റെ കലണ്ടറില് എഴുപതുകള് മാത്രമാണ് എപ്പോഴും ഓര്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ചുവന്നനിറത്തില് വികാരഭരിതമാം കാലം. കേള്ക്കുമ്പോഴേ മനസ്സിലെത്തും. വേട്ടനായ്ക്കളായി പാഞ്ഞ പോലീസ് ജീപ്പുകള്, പുലിക്കോടന്റെ ചിരി, കക്കയത്ത് ഉരുണ്ടൊടുങ്ങിയ ഒരാള്...എഴുപതുകള്ക്ക് രാജന്റെ മുഖമാണെങ്കില് എണ്പതുകള് നടന്നിരുന്നത് വേണു നാഗവള്ളിയെപ്പോലെയായിരുന്നു. കരയാന് വെമ്പിനില്ക്കുന്ന കാമുകന്റെ ഛായ. ബെല്ബോട്ടം പാന്റിട്ട വേണു നാഗവള്ളിയില് അക്കാലത്തെ നേരില്കാണാം. ചെവിയെ മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞിറങ്ങി കാറ്റില് പറക്കുന്ന മുടി. കവിളിലൂടെ ഒലിച്ച കൃതാവ്. രണ്ടു പോക്കറ്റുള്ള ഷര്ട്ടിന്റെ കോളര് പട്ടി നാക്കുപോലെയിരിക്കും. കണ്ണുകള് ദൂരെയെവിടെയോ ആണ്. എണ്പതുകളിലെ എന്തിനും കാല്പനിക ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. സിനിമയില്, പാട്ടില് ഉടുത്തൊരുങ്ങലിലെല്ലാം നിഴലിച്ച ഒരുതരം സൗമ്യപ്രകൃതം. മലയാളിയുടെ ജീവിതത്തെ ഇത്രമേല് പ്രണയഭരിതമാക്കിയ മറ്റൊരു കാലമില്ല.
അന്നത്തെ കാമുകിമാരെല്ലാം ശാന്തികൃഷ്ണയും ജലജയുമായിരുന്നു. ചെറിയ പൂക്കളുള്ള പോളിയസ്റ്റര് സാരി ചുറ്റിയ മെലിഞ്ഞ പെണ്കുട്ടികള്. മിക്കവാറും കാതിലൊരു വളയമുണ്ടാകും. പതിയെ നടന്നുപോകുമ്പോള് നെഞ്ചോടു ചേര്ത്തു പിടിക്കും പുസ്തകങ്ങളെ. പാട്ടിനോട് കമ്പം. കണ്ണിലുറങ്ങുന്ന വിഷാദം.ടൈപ്പ്റൈറ്റിങ്ങ് ഇന്സ്റ്റിറ്റിയൂട്ടുകളായിരുന്നു അനുരാഗ പരിസരങ്ങള്. ടപ്ടപ്... ടപ്ടപ്... ശബ്ദത്തില് പ്രേമം ഇവിടെ ഹൃദയമിടിപ്പുപോലെ തുടിച്ചുനിന്നു. 'എ എസ്് ഡി എഫ്....' ലേക്ക് വിരലുകള് മാറിമാറി വീഴുന്നതിനിടെ ചെരിഞ്ഞുനോക്കി പരസ്പരമൊരു കടക്കണ്ണേറ്. വരയായ്, കുറിയായ് ഉള്ളിലെഴുതിയ ഇഷ്ടത്തിന്റെ ഷോര്ട്ട് ഹാന്ഡ്.
എണ്പതുകളില് ചെറുപ്പം സഞ്ചരിച്ചത് യെസ്ഡിയിലായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില് രാജ്ദൂത്. പുഞ്ചപ്പാടം വറ്റിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന മോട്ടോറിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു അവയ്ക്ക്. വലിയ പെട്രോള് ടാങ്കിന്റെ പിന്നില് ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു പോകുന്നവര്ക്കിരുവശവും ബെല്ബോട്ടം ചിറകുപോലെ വിടരും. മുഖം പൊത്തിച്ചിരിച്ചു നീങ്ങുന്ന പെണ്കൂട്ടത്തിനു മുമ്പില് പുകപറക്കും.
ഈ മൂകാനുരാഗമായിരുന്നു എണ്പതിന്റെ സിനിമയുടെ പ്രതീകം. ശങ്കറും മേനകയുടെ മറുകും പ്രശസ്തമായതും റഹ്മാനെന്ന റൊമാന്റിക് ഹീറോയുണ്ടായതും മോഹന്ലാല് നക്ഷത്രമായുദിച്ചതുമൊക്കെ ഇക്കാലത്തായിരുന്നെങ്കിലും ഓര്ത്തുനോക്കുമ്പോള് ആദ്യം മനസ്സിലെത്തുക വേണു നാഗവള്ളിയും ശാന്തികൃഷ്ണയും തന്നെ. സ്ക്രീനിലൂടെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവര് നടന്നുപോയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് വേണു നാഗവള്ളിയൊന്ന് വിളറിച്ചിരിക്കുമ്പോള് ശാന്തികൃഷ്ണ ചിരിയേറ്റുവാങ്ങി തലകുനിക്കും. പശ്ചാത്തലത്തില് ഇലപൊഴിഞ്ഞ മരങ്ങള്. അവര് പാടിയ പാട്ടുകള്ക്കും ഈ സൗമ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവട്ടം കൂടിയാ പഴയ പലതിലേക്കും തിരികെയെത്താന് മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഈണങ്ങള്. കേള്ക്കുമ്പോള് ഇപ്പോഴും ആരെയും അനുരാഗിയാക്കുന്ന ഗൃഹാതുരതയുടെ ഹൃദയരാഗങ്ങള്.
നായകന്റെ കൈയിലെ പുസ്തകത്തില്നിന്ന് മറ്റൊന്നു കൂടി വായിച്ചെടുക്കാം. അത് കവിതയുടെ കാലമായിരുന്നു. കടമ്മനിട്ടയുറഞ്ഞതും അയ്യപ്പന് പാടിയതും ചുള്ളിക്കാട് പൂത്തതും.... മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും പ്രേമഭരിതമായ വരികള് അന്നുണ്ടായി. ദുഃഖം ആനന്ദമായ കാലം. കവിതയുടെ സര്പ്പദംശനം. യൗവനം പറഞ്ഞു: ''ഐ വാണ്ട് യുവര് വൈല്ഡ് സബ്സ്റ്റന്സ്...'' ചോരചാറിച്ചുവപ്പിച്ച പനീര്പ്പൂക്കളായി ഓര്മ്മപുസ്തകങ്ങളില് കൊഴിയാതെ കിടക്കുന്ന കുറെ വരികള്.ഈ കാലം എണ്ണപ്പണം തേടിയുള്ള മലയാളിയുടെ അവസാനിക്കാത്ത യാത്രയുടെ തുടക്കം കൂടിയായിരുന്നു. പേര്ഷ്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് ദുബായ് എന്ന വാക്കുണ്ടായ സമയം. പത്രങ്ങളുടെ ചരമക്കോളത്തില് മക്കളുടെയും മരുമക്കളുടെയും ബ്രാക്കറ്റില് ഗള്ഫ് എന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതും ഗള്ഫുകാരന്റെ കമ്പോളനിലവാരം കുത്തനെ ഉയര്ന്നതും അന്നായിരുന്നു. പെര്ഫ്യൂമുകളുടെ വാസന പടര്ന്ന നാളുകള്. വി.സി.ആറിലൂടെ സിനിമകള് വീട്ടിലേക്ക് വന്നതും വിമാന ചിഹ്നമുള്ള എയര്മെയിലുകള് പറന്നതും പിന്നെ പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കലര്ന്ന ലുങ്കികള് വ്യാപകമായതും...
ഈ ഫ്രെയിമിലുമുണ്ട് ബെല്ബോട്ടത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം. ആദ്യമായി ഗള്ഫിലേക്കുപോയപ്പോള് ഇട്ടത് ഇതായിരുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞ് സുഹൃത്തിന്റെ അച്ഛന് ഒരിക്കലൊരു പെട്ടി തുറന്നു കാണിച്ചു. അതു മടക്കുകളില് മഞ്ഞനിറം പുരണ്ട വെള്ള ബെല്ബോട്ടം പാന്റായിരുന്നു. വീട്ടുകാര്ക്ക് കാണാനായി അയച്ചുകൊടുക്കുന്ന ചിത്രത്തില് എണ്ണപ്പനകള്ക്കു കീഴെ നില്ക്കുന്ന ഗള്ഫുകാരെല്ലാം അന്ന് വേണുനാഗവള്ളിയെ പ്പോലെയായിരുന്നു.------------ കടപ്പാട് : ശരത്കൃഷ്ണ, Mathrubhumi -------------------
പേര്ഷ്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് ദുബായ് എന്ന വാക്കുണ്ടായ സമയം. ചരമക്കോളത്തില് മക്കളുടെയും മരുമക്കളുടെയും ബ്രാക്കറ്റില് ഗള്ഫ് എന്ന പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട തുടങ്ങിയതും ഗള്ഫുകാരന്റെ കമ്പോളനിലവാരം കുത്തനെ ഉയര്ന്നതും അന്നായിരുന്നു.
നടക്കുമ്പോള് മണ്ണിലിഴയും. ഭൂമിക്കൊരു വിശറി. കുഴലായ് താഴേക്കുവന്ന് കുടപോലെ വീര്ക്കുന്ന ഈ കാല്ക്കുപ്പായത്തില് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ യൗവനം മുഴുവന് കയറിയിറങ്ങി. 'ബെല്ബോട്ടം' ഒരു താരമായിരുന്നു.കേരളത്തിന്റെ കലണ്ടറില് എഴുപതുകള് മാത്രമാണ് എപ്പോഴും ഓര്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ചുവന്നനിറത്തില് വികാരഭരിതമാം കാലം. കേള്ക്കുമ്പോഴേ മനസ്സിലെത്തും. വേട്ടനായ്ക്കളായി പാഞ്ഞ പോലീസ് ജീപ്പുകള്, പുലിക്കോടന്റെ ചിരി, കക്കയത്ത് ഉരുണ്ടൊടുങ്ങിയ ഒരാള്...എഴുപതുകള്ക്ക് രാജന്റെ മുഖമാണെങ്കില് എണ്പതുകള് നടന്നിരുന്നത് വേണു നാഗവള്ളിയെപ്പോലെയായിരുന്നു. കരയാന് വെമ്പിനില്ക്കുന്ന കാമുകന്റെ ഛായ. ബെല്ബോട്ടം പാന്റിട്ട വേണു നാഗവള്ളിയില് അക്കാലത്തെ നേരില്കാണാം. ചെവിയെ മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞിറങ്ങി കാറ്റില് പറക്കുന്ന മുടി. കവിളിലൂടെ ഒലിച്ച കൃതാവ്. രണ്ടു പോക്കറ്റുള്ള ഷര്ട്ടിന്റെ കോളര് പട്ടി നാക്കുപോലെയിരിക്കും. കണ്ണുകള് ദൂരെയെവിടെയോ ആണ്. എണ്പതുകളിലെ എന്തിനും കാല്പനിക ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. സിനിമയില്, പാട്ടില് ഉടുത്തൊരുങ്ങലിലെല്ലാം നിഴലിച്ച ഒരുതരം സൗമ്യപ്രകൃതം. മലയാളിയുടെ ജീവിതത്തെ ഇത്രമേല് പ്രണയഭരിതമാക്കിയ മറ്റൊരു കാലമില്ല.അന്നത്തെ കാമുകിമാരെല്ലാം ശാന്തികൃഷ്ണയും ജലജയുമായിരുന്നു. ചെറിയ പൂക്കളുള്ള പോളിയസ്റ്റര് സാരി ചുറ്റിയ മെലിഞ്ഞ പെണ്കുട്ടികള്. മിക്കവാറും കാതിലൊരു വളയമുണ്ടാകും. പതിയെ നടന്നുപോകുമ്പോള് നെഞ്ചോടു ചേര്ത്തു പിടിക്കും പുസ്തകങ്ങളെ. പാട്ടിനോട് കമ്പം. കണ്ണിലുറങ്ങുന്ന വിഷാദം.ടൈപ്പ്റൈറ്റിങ്ങ് ഇന്സ്റ്റിറ്റിയൂട്ടുകളായിരുന്നു അനുരാഗ പരിസരങ്ങള്. ടപ്ടപ്... ടപ്ടപ്... ശബ്ദത്തില് പ്രേമം ഇവിടെ ഹൃദയമിടിപ്പുപോലെ തുടിച്ചുനിന്നു. 'എ എസ്് ഡി എഫ്....' ലേക്ക് വിരലുകള് മാറിമാറി വീഴുന്നതിനിടെ ചെരിഞ്ഞുനോക്കി പരസ്പരമൊരു കടക്കണ്ണേറ്. വരയായ്, കുറിയായ് ഉള്ളിലെഴുതിയ ഇഷ്ടത്തിന്റെ ഷോര്ട്ട് ഹാന്ഡ്.
എണ്പതുകളില് ചെറുപ്പം സഞ്ചരിച്ചത് യെസ്ഡിയിലായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില് രാജ്ദൂത്. പുഞ്ചപ്പാടം വറ്റിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന മോട്ടോറിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു അവയ്ക്ക്. വലിയ പെട്രോള് ടാങ്കിന്റെ പിന്നില് ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു പോകുന്നവര്ക്കിരുവശവും ബെല്ബോട്ടം ചിറകുപോലെ വിടരും. മുഖം പൊത്തിച്ചിരിച്ചു നീങ്ങുന്ന പെണ്കൂട്ടത്തിനു മുമ്പില് പുകപറക്കും.
ഈ മൂകാനുരാഗമായിരുന്നു എണ്പതിന്റെ സിനിമയുടെ പ്രതീകം. ശങ്കറും മേനകയുടെ മറുകും പ്രശസ്തമായതും റഹ്മാനെന്ന റൊമാന്റിക് ഹീറോയുണ്ടായതും മോഹന്ലാല് നക്ഷത്രമായുദിച്ചതുമൊക്കെ ഇക്കാലത്തായിരുന്നെങ്കിലും ഓര്ത്തുനോക്കുമ്പോള് ആദ്യം മനസ്സിലെത്തുക വേണു നാഗവള്ളിയും ശാന്തികൃഷ്ണയും തന്നെ. സ്ക്രീനിലൂടെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവര് നടന്നുപോയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് വേണു നാഗവള്ളിയൊന്ന് വിളറിച്ചിരിക്കുമ്പോള് ശാന്തികൃഷ്ണ ചിരിയേറ്റുവാങ്ങി തലകുനിക്കും. പശ്ചാത്തലത്തില് ഇലപൊഴിഞ്ഞ മരങ്ങള്. അവര് പാടിയ പാട്ടുകള്ക്കും ഈ സൗമ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവട്ടം കൂടിയാ പഴയ പലതിലേക്കും തിരികെയെത്താന് മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഈണങ്ങള്. കേള്ക്കുമ്പോള് ഇപ്പോഴും ആരെയും അനുരാഗിയാക്കുന്ന ഗൃഹാതുരതയുടെ ഹൃദയരാഗങ്ങള്.
നായകന്റെ കൈയിലെ പുസ്തകത്തില്നിന്ന് മറ്റൊന്നു കൂടി വായിച്ചെടുക്കാം. അത് കവിതയുടെ കാലമായിരുന്നു. കടമ്മനിട്ടയുറഞ്ഞതും അയ്യപ്പന് പാടിയതും ചുള്ളിക്കാട് പൂത്തതും.... മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും പ്രേമഭരിതമായ വരികള് അന്നുണ്ടായി. ദുഃഖം ആനന്ദമായ കാലം. കവിതയുടെ സര്പ്പദംശനം. യൗവനം പറഞ്ഞു: ''ഐ വാണ്ട് യുവര് വൈല്ഡ് സബ്സ്റ്റന്സ്...'' ചോരചാറിച്ചുവപ്പിച്ച പനീര്പ്പൂക്കളായി ഓര്മ്മപുസ്തകങ്ങളില് കൊഴിയാതെ കിടക്കുന്ന കുറെ വരികള്.ഈ കാലം എണ്ണപ്പണം തേടിയുള്ള മലയാളിയുടെ അവസാനിക്കാത്ത യാത്രയുടെ തുടക്കം കൂടിയായിരുന്നു. പേര്ഷ്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് ദുബായ് എന്ന വാക്കുണ്ടായ സമയം. പത്രങ്ങളുടെ ചരമക്കോളത്തില് മക്കളുടെയും മരുമക്കളുടെയും ബ്രാക്കറ്റില് ഗള്ഫ് എന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതും ഗള്ഫുകാരന്റെ കമ്പോളനിലവാരം കുത്തനെ ഉയര്ന്നതും അന്നായിരുന്നു. പെര്ഫ്യൂമുകളുടെ വാസന പടര്ന്ന നാളുകള്. വി.സി.ആറിലൂടെ സിനിമകള് വീട്ടിലേക്ക് വന്നതും വിമാന ചിഹ്നമുള്ള എയര്മെയിലുകള് പറന്നതും പിന്നെ പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കലര്ന്ന ലുങ്കികള് വ്യാപകമായതും...ഈ ഫ്രെയിമിലുമുണ്ട് ബെല്ബോട്ടത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം. ആദ്യമായി ഗള്ഫിലേക്കുപോയപ്പോള് ഇട്ടത് ഇതായിരുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞ് സുഹൃത്തിന്റെ അച്ഛന് ഒരിക്കലൊരു പെട്ടി തുറന്നു കാണിച്ചു. അതു മടക്കുകളില് മഞ്ഞനിറം പുരണ്ട വെള്ള ബെല്ബോട്ടം പാന്റായിരുന്നു. വീട്ടുകാര്ക്ക് കാണാനായി അയച്ചുകൊടുക്കുന്ന ചിത്രത്തില് എണ്ണപ്പനകള്ക്കു കീഴെ നില്ക്കുന്ന ഗള്ഫുകാരെല്ലാം അന്ന് വേണുനാഗവള്ളിയെ പ്പോലെയായിരുന്നു.------------ കടപ്പാട് : ശരത്കൃഷ്ണ, Mathrubhumi -------------------
അന്ന്, പൊതിച്ചോറുകള് ഓരോവീട്ടിലേയും അടുപ്പി
ഇരുട്ടില് പെട്ടെന്നൊരു മിന്നാമിനുങ്ങ് പ്രകാശിക്കും പോലെയാണ് ആള്ക്കൂട്ടത്തില് ആ മുഖം തെളിയുക. വായിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന പുസ്തകത്തില് നിന്ന് ഇടയ്ക്കൊന്ന് തലയുയര്ത്തുമ്പോള്,ഓവര് ബ്രിഡ്ജിന്റെ പടികള് ധൃതിയില് ഓടിക്കയറുമ്പോള്,ഇടവേളയില് തീയറ്റര്വിളക്കുകള് തെളിയുമ്പോള് ഒക്കെയായിരിക്കാം മുന്നിലൊരു മിന്നിമായല്.യാത്രകളിലാണ് ഇത്തരം ദൃശ്യാനുഭവങ്ങള് കൂടുതലായുണ്ടാകുക. ഓര്ത്തുനോക്കിയാല് പ്ലാറ്റുഫോമുകളിലും, പാളങ്ങളിലും, പായുന്ന ബസ്സിലും പറക്കുന്ന വിമാനത്തിലും ഇങ്ങനെ അടയാളവിളക്കുകളായി കത്തിയത് എത്രയോപേര്.
കുട്ടിക്കാലത്ത് വിതുര എന്ന കിഴക്കന് ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര ഇന്നും ഓര്ക്കാനാകുന്നത് ഒരു ദാവണിച്ചൊല്ലിയാണ്. റബ്ബര്പ്പാടങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു ബസ്സ്.ഇടയ്ക്കൊരു സ്റ്റോപ്പിനെ കടന്നു പോയപ്പോള് ഹാഫ്സാരിയുടുത്ത ഒരു മുതിര്ന്ന പെണ്കുട്ടി. ഒന്നേ കണ്ടുള്ളൂ. പക്ഷേ മധുരങ്ങള് നുണഞ്ഞു നടക്കാന് മാത്രം വളര്ച്ചയുള്ള ഒരു മനസ്സിനെ കോലുമിഠായി പോലെ രസിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു ആ ചേച്ചി.പിന്നോട്ടോടി മറഞ്ഞ കാഴ്ചയില് ഉറുമ്പു കടിച്ച നോവ്. തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത ഒരു പത്തു വയസ്സുകാരനെ നിമിഷാര്ധം കൊണ്ട് പട്ടത്തിലേറ്റിപ്പറത്തിയ കാറ്റിന് എന്താണു പേര്.വയസ്സുകള് പിന്നെയും പലപല ബസ്സുകള് പോലെ ഓടിയിട്ടും ആ സാരിത്തുമ്പ് മറന്നുപോകാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്..?
ബസ്സിന് പല ഭാവങ്ങളുണ്ട്. യാത്രികരില് നിന്ന് പകര്ന്നത്. രാവിലെ കുളിച്ചീറനായുള്ള ആദ്യയാത്രയില് അതിന് മുല്ലപ്പൂവി
സന്ധ്യയ്ക്ക് അത് വന്നുനില്ക്കുന്നത് ആകുലതകള്ക്കുമേല് വെളിച്ചമിട്ടുകൊണ്ടാണ്. തിരക്കോടെ ഇറങ്ങി വീടുതേടി ഓടുന്നവര്. ടോര്ച്ചുമായി കാത്തുനില്ക്കുന്ന അച്ഛനൊപ്പം നീങ്ങുന്ന ഒരു പെണ്കുട്ടി. അവസാനത്തെ ബസ്സ് ആടിക്കുഴഞ്ഞായിരിക്കും വരിക. അതില് 'ഴ'കാരത്തിലുള്ള പാട്ടുണ്ടാകും. കപ്പലണ്ടിയുടെ നനുത്ത പുറന്തോടുകളും കീറിയ സിനിമാടിക്കറ്റുകളും വീണുകിടക്കും.അരുമയായിരുന്നു അവള്. മിക്കവാറും എല്ലാ ബസ്സുകള്ക്കും ഒരു പെണ്പേരാകും. പത്മപ്രിയയെന്ന നായിക പ്രശസ്തയാകുന്നതിനും വളരെ മുമ്പ് നാട്ടുവഴികളിലൂടെ അതേപേരില് സുന്ദരിയായ ബസ്സോടിയിരുന്നു. നെറ്റിയില് പേറിയ കാല്പ്പനികമായ പിന്നെയുമെത്രയോ നാമങ്ങള്. അമ്പിളി, ജ്യോതി, സ്വപ്ന തുടങ്ങി ചുരുക്കം അക്ഷരങ്ങളിലൊതുങ്ങിയ ഭംഗി. സ്വന്തം വീട്ടിലെ 
അമ്പലത്തിനുമുന്നിലെ അരയാല് ചുവട്ടില്. ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പിലെ വലിയ വാകയുടെ കീഴെ. അതുമല്ലെങ്കില് പാലത്തിനോട് ചേര്ന്ന്. രാത്രിയുറക്കവും ഇവിടെയൊക്കെത്തന്നെ. എല്ലാവരുമുറങ്ങുമ്പോള് ഗ്രാമത്തി
